زیگ زاگ

تقدیم به حامد ِ خوبم که تصویر لبخندهایش برای همیشه ماندگار شد

می گویند:سرنوشت ...

مثل خوابِ آشفته ی شب

در آغاز جوانی,

چگونه به قصه ی نبودنت اندیشیدن؟!

ناگهان دستی,

زندگیت را به فراسوی مرگ بال و پر داد!

وناباورانه تر از هر بودن,

سرنوشت,

نگاه های مهربانت را دزدید!!

خاک,

چگونه توانست

صورت زیبایت را در آغوش بگیرد؟!

میزبان لحظه های دلتنگی

این همه حرف های نگفته

و حسرت همیشگی

باز هم خسته می شوم

از همه

از خودم

از هر چه که مرا دلتنگ می کند!

و حالا,

تنها خاطراتِ مهربانیت بر باور ذهنم

لبخند می زند ...

      ********************

گریه کن, چشمای من بازم دارن کم میارن

گریه کن, ثانیه ها تاب و توانی ندارن

گریه کن, شاید خدا رحمی کنه ...

                                                                                                              م.22/6/85