ميان تنهايي دستان ما،

هيچ فصل مشتركي يافت نشد.

*

مثه يه حادثه،

ثانيه ها مي سوزند!

گنگ و عجيب،

لحظه ها مي ميرند!

حتي نفس هايم بوي كهنگي مي دهد.

*

بگذار باز هم تنهايي ام،

به وسعت همه ي انتظارت بزرگ شود.

و خيالم،

كوچه هاي تاريك وهم را تا مقصد بي سر انجامي بپيمايد ...

                                                                                                    م.۱۲/۱/۸۶