؛_
از دقيقه ها مسموم،
روي ديوار نوشت؛
هوس ...
_
تمام صندلي ها از تماشاچيان خالي،
وقتي روي سِـــــن فرياد مي كشيد ...
_
زندگي مُـــــــــــــــرد!
م.۳۰/۱۱/۸۵
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۱۲/۰۳ ساعت توسط محبوب
|
ته خط ...
ته خط ...
بايد برگشت
از راهي كه افق ندارد.
مبهم و مسموم
خيره ي خيره!
در پس افكار پريشان
دستاني تهي مي شود
بي شك
خواهم مرد!
اندكي عقب بايست
ته خط ...
تيغه ي نور لاي انگشتان
چشمان خيس و خسته
كور مي شود.
ديگر از
ماندن و ماندن و ماندن
رفتن و رفتن و رفتن
حرفي نيست!
بايد برگشت ...
م.85/11/3
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۱۱/۲۵ ساعت توسط محبوب
|
درد...
سکوتم در اوج درد
وقتی جانِ دیگری
نمانده بر صلیبِ انتظار
نشان رضایتم که نیست,
از این روزگار غم,
...
من به خاطر
بزرگی ِ درد خویش
سکوت می کنم ...
م. /
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۱۰/۱۴ ساعت توسط محبوب
|
و اینک من ...
اپیزود 1:
دنیای من سکوت است,
دنیای من عاشق نیست,
دنیای من درگیر بودن و نبودن های عقیده هاست,
دنیای من مانی است (جنون جوانی)
من دخترک پرواز شاپرک های بچگی
همان دخترک سر به هوای دیروز
و محکوم به تفکر ناتورالیسم ِ امروز
من کلاسیکم!
در رگ هایِ روحم, باخ, موزارت, بتهون جریان دارد.
اپیزود 2:
من به اذنِ هیچ مو‘ذنی مناجات نمی کنم
نیایش می کنم پرستنده ای را که خالصانه عشق است.
من نماز را فارسی می خوانم!
محمد گفت اجباری در دین نیست!
عشق به یگانه ی واحد و پرستش در قالب هر نوع نیایشی نهایت عشق است.
وای بر یارانِ عیسی...
آنان که عیسی را مصلوب می بینند و فراموش می کنند...
عیسی گفت:
به یارانم بگو من و مادرم زنده ایم و باز میگردیم,
من از شما گله دارم!!
اپیزود 3:
من تفکر کاندینسکی را می بوسم,
روی تمام کاغذها انتزاعی طرح می زنم,
وتفکراتم را را سورئال می نویسم.
من کانسپت صحبت می کنم,
دنیای من انتزاعیست,
دنیای تیز مثلث های ذهن من آرام نمی گیرد.
من نمی خواهم پیش از آنکه بمیرم, مرده باشم.
امضا: دخترک سربه هوای همیشگی
م.10/9/85
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۹/۱۷ ساعت توسط محبوب
|
تصویر خطِ من~~~
نگاه های تو
نگاه های پُر از حرفت
دلواپسی هات
و حالا,
پیچک سبزی که به تن ِ زندگیت داره می پیچه!
نکنه بسوزی!؟
نکنه سبز نشی!؟
واسه دلتنگیهات, دلواپسم
...
نشست رو به آینه
و هزار تا خط کشید روی تن ِ زندگیش
خط خطی های مبهم
...
نکنه نشه!؟
نکنه اشتباه کنه!؟
یه صدایی افکارشو شکست
و آینه هزار تکه شد
هزار تکه از من زمین رو بوسید.
...
م.۱۶/۸/۸۵
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۸/۱۶ ساعت توسط محبوب
|
آشفتگی ~~~
خطوطِ زندگی تاب می خورد
می پیچد ,
می شکند ,
هموار می رود.
افکار مبهم انسانی که تردید می نوشد
هوس می کارد,
گندم می بیند,
گناه درو می کند.
ممنوعه پشتِ ممنوعه
راه گریزی نیست.
ستاره عاشق است!
ستاره دلتنگ است!
روزگار ما مشوش است!
اینجا مرا نه راه آسمان است
نه رویش ِ زمین.
نه تابِ ایستادن مانده
نه پای رفتن.
کجا؟!
...
به آشفته بازار زندگی سفرت به خیر!
که لحظه به لحظه,
خط خطی ها
ستاره را غرق می کند.
۱۸/۷/۸۵
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۷/۱۹ ساعت توسط محبوب
|
به یاد ِ سهراب
چشمها را باید شست
جور دیگر باید دید!
امروز 15 مهر برابر با 15 مهر 1307 سالروز تولد 78 سالگی ِ مرد شعر و عرفان, سهراب سپهری که شعر را نقاشی می کرد ...
نامش ماندگار و یادش سبز
به یاد سهراب!!!
اهل کاشانم, اما
شهر من کاشان نیست.
شهر من گم شده است.
من با تاب, من با تب
خانه ای در طرفِ دیگر ِ شب ساخته ام.
...
در نبندیم به روی سخن زنده ی تقدیر که از پشت چپرهای
صدا می شنویم.
پرده را بر داریم:
بگذاریم که احساس هوایی بخورد.
بگذاریم بلوغ, زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند.
بگذاریم غریزه پی ِ بازی برود.
کفش ها را بکند, وبه دنبال فصول از سر گل ها بپرد.
بگذاریم که تنهایی آواز بخواند.
چیز بنویسد.
به خیابان برود.
ساده باشیم
ساده باشیم چه در باجه ی یک بانک چه در زیر درخت.
کاشان> قریه ی چنار> تابستان ۱۳۴۳
حرف های طلایی :
حرف هایم مثه یک تکه چمن روشن بود.
سهراب.س
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۷/۱۵ ساعت توسط محبوب
|
حس خوب کودکی بدون تو دردناک می شود ~~~
تمام کودکیمان, راه رفته ایم
به سوی زندگی,به سوی آفتاب
حرف های طلایی :
هیچ بودی و هیچ خواهی شد, هم اکنون هیچ باش.
عطار
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۷/۰۲ ساعت توسط محبوب
|
ساده نبود قصه ی بی تو بودن ~~~
تقدیم به حامد ِ خوبم که تصویر لبخندهایش برای همیشه ماندگار شد
می گویند:سرنوشت ...
مثل خوابِ آشفته ی شب
در آغاز جوانی,
چگونه به قصه ی نبودنت اندیشیدن؟!
ناگهان دستی,
زندگیت را به فراسوی مرگ بال و پر داد!
وناباورانه تر از هر بودن,
سرنوشت,
نگاه های مهربانت را دزدید!!
خاک,
چگونه توانست
صورت زیبایت را در آغوش بگیرد؟!
میزبان لحظه های دلتنگی
این همه حرف های نگفته
و حسرت همیشگی
باز هم خسته می شوم
از همه
از خودم
از هر چه که مرا دلتنگ می کند!
و حالا,
تنها خاطراتِ مهربانیت بر باور ذهنم
لبخند می زند ...
********************
گریه کن, چشمای من بازم دارن کم میارن
گریه کن, ثانیه ها تاب و توانی ندارن
گریه کن, شاید خدا رحمی کنه ...
م.22/6/85
حرف های طلایی :
حرفی نیست ...
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۶/۲۵ ساعت توسط محبوب
|
تنها می مانیم!
تنها دلتنگ می شوم
برای تو
برای خودم
برای همه ی ثانیه هایی که به انتظار می گذرد.
میزبان احساس سرخ
دفتر سفید زندگی را خط خطی می کنی.
و روح عظیم تو
در آغاز بی پایان من جاری می شود
باز هم دلتنگی ...
از همه ی آن حرف های بی قراری
من می مانم و خودم
تو می مانی و خودت
و هزار هزار ثانیه بی هم
خاموش,
آرام می گیرد
تمام حرف های خوب و ناب
در تناوب زمانی که نمی آیی ...
من می مانم و خودم
تو می مانی و خودت.
حرف های طلایی :
عظیم ترین دشواریها در جاهایی است که هیچ گاه انتظارشان را ندارید.
ساراماگو
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۶/۱۵ ساعت توسط محبوب
|
کلبه ~~~
حرف های طلایی :
انسان در عشق رشد می کند. اگر می خواهی عشق را بشناشی باید آن را زندگی کنی.
مک لوهان
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۶/۰۴ ساعت توسط محبوب
|
قفس تن ~~~
قفسم بسی تنگ است ...
مرا از ازلی نامعلوم اورده ای و بر خاک نهاده ای که چه کنم ؟
می خواهی از اوج برخاك زمین باز هم تنم الوده ی کدام هوس شود ؟
گفتی بیا!
بیایم تا خود گواه ستم کاریم باشم ؟
با انکه می دانستی که گناه می کنم, باز هم فرمان دادی که این موجود حقیر را سجده کنند. ولی من شایسته ی این داده ات نیستم. سيبي ازدرخت وسوسه خورده ام, نافرمانی کرده ام...
شانه هایم برای روح عظیم تو در من بسی ضعیفند ...
برای همین بود که لحظه ی امدن وقتی گفتی نوبت توست, گریستم!
من از لحظه ای که امدم اسیر این قفسم و به هوای این میله ها انس دارم,
ابي ها را از ياد برده ام, اما قفسم بسی تنگ است ...
بال و پرم بسته نیست, اصلا" من اهل گریختن نیستم.
نمی دانم بال هایم را کجای این دیار رنگارنگ جا نهاده ام ؟!؟!؟!
سالهاست که نپریده ام, گویی پری برای پرواز بر شانه هایم نروییده است.
مدتهاست که پرواز کردن به یاد ندارم, شاید هرگز نپریده ام!؟
این قفس تنگ,بسی گرانست,گویا وعده ی بهشت گرفته, ولی من از روزهای رفته مطمئن نیستم. من در پس این میله ها به انتظار عبور تا رسیدن به تو صبور مانده ام...
نیازی نیست قفسم را بر بلندترین بام دنیا اویختن تا عظمت زیباییت را نگریستن, من برای دیدن, عرشی بالاتر از این در خود جسته ام.
تنم دردمند میله ها و دلم زخمی نگاه های تحقیر کننده ی اسمانیان است.
تو در انتهای این انتظار ایستاده ای و من فقط درد می کشم.
من بر فرش و تو در عرش راهیست که باید تا تو بیایم, فاصله تا تو چند نفس مانده ؟
از این همه دل مردگی و غصه ها مدت هاست که مرده ام وتنها انتظارت را اه می کشم!
وقتی که سراسر عشقی دیگر از من تا تو همه چیز را عاشق می کنم تا همیشه ببینمت.
همین بس که لحظه ی پرواز تا تو, شوق پریدن در این هوا را سالهاست که از من گرفته است.
دیگر بس است, من خسته از جهان حقارتم ...
دستی از محبت بر شانه هایم بکش و نیرویی برای پریدن به بالهایم بده و مرا از کنج این قفس نجات ده تا از این دیوارهای تنگ تا انتهای مهر بانیت رها شوم.
چه کسی می تواند منتهای عشقت را ببیند و ارزوی اغوش عاشقانه ات را نداشته باشد ؟
حرف های طلایی :
با وجود تمام چیزها زندگی خوب است, بیدار شدن در هر صبح نوعی معجزه است.
فرانک
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۵/۲۳ ساعت توسط محبوب
|
گلای سفید مریم با یه دنیا عشق تقدیم به بهترین بابای دنیا ~~~
سلام پدر خوبم ~~~
آره خوبی, من که می دونم از این بهتر نمی تونی باشی
از اون ورا چه خبر؟
راحتی مگه نه؟
راستی بابا جونم, باغچه ی گلای مریم امسال هم مثه همیشه جوونه زده و سر از خاک بیرون آوردن,
تا پاییز که گل میده همشونو می چینمو واست می فرستم, دوست داری مگه نه؟
من مریما رو به عشق ِ تو کاشتم ...
یادته, وقتی خیلی کوچیک بودم
یه روز با چند تا شاخه گل سفید و خوشبو که مامان خریده بود اومدیم خونه.
گفتم بابا: این گلای سفید رو ببین چه خوشگلن!
بو کن, چه بوی خوبی میدن
گفتی: آره محبوب جونم, این چه گلیه خانومم؟؟
مامان گفت: اسمش مریمه ...
گفتم: بابا جون این گلا رو دوس داری؟؟
همش مال تو ...
اون روز من توی چشات دیدم که عاشق اون فرشته های سفید شدی و فهمیدم که
دیگه دلت برامون تنگ نمیشه...
منو محکم بغل کردی و گفتی: ولی محبوبه ی شب یه چیز دیگس
( محبوبه ی شب همون ستاره های کوچک دنباله دار که فضای شب از عطرش سنگین میشه)
تو بغلت همه ی شادی ها رو به من دادن و ثانیه ای نگذشت که احساس کردم از خوشی خالی شدم و قلبم فرو ریخت!
و
حالا هم به عشق ِ تو سالهاست این باغچه ی مریم گل میده و من هر هفته گلاشو
واست می چینم و می فرستم در ِ خونت
بابا جون من هنوز همون محبوبه ی شبام ~~~
**********************
تويي که وقتی می رفتم جایی تا برگردم از عمرت کم می شد,
چی شده که حالا دیگه دلت برام تنگ نمی شه؟!
آره حتما" اینقدر رفتم و رفتم تا عمرت کم و کم شد...
اون جا چطوری دلتنگی رو از آدما می گیرن بابا؟! بگو...
فقط يه كلمه ...
دلم می خواد همه ی عمرم رو بدم تا برای لحظه ای بر گردی و محکم بغلت کنم
و به اندازه ی همه ی این سالهای ندیدنت, ببوسمت ~~~
افسوس افسوس افسوس
دریغ که این باغچه ی مریم, واسه بهترین روزت هنوز غنچه نداده
و صدهزار افسوس که نیستی تا همه ی مریمای دنیا رو واست بچینم تا ببینی که
چقدر دلم برات تنگ شده!!!
حرف های طلایی :
واسه همین لحظه ها که داریش شکر کن, دستِ زندگی رو که واست نگهش داشته هزاران هزار بار بوسه بزن, بشین روبروش و یه دلِ سیر نگاش کن تا حسرت نبری, پدرت رو می گم!!!
(خودم)
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۵/۱۷ ساعت توسط محبوب
|
وهم سبز !؟
رویای عجیبی بود
غبار غروب,
ثانیه های رو به موت
و کسی زمزمه کرد:
ای خاکی ِ ضعیف,
در افکار مشوش ِ دنیا
پی ِ کدام معجزه ای؟
گذر خواهی کرد
سبز ها تولدند
و درختان خواهند مرد
این رفتار آشنای طبیعت است_
نه برگ می ماند, نه میوه, پی ِ هیچ قانونی بر درخت
ثانیه ای خواهد اوفتاد,
و زمین از درد ِ من و تو _
آرامش ندارد.
و این پیچک سبز ِ تنیده بر دیوار ِ زندگیت
احساست را پر و بال می دهد
راز ها راز نمی مانند, اگر جاری شوند
پرواز کن,
که خواهی پوسید
نگران خواهی شد_
و پشت این کلمات
راهی به خدا پیدا کن.
وهم شبی میمیرد
بی شک,
شبنم به لبِ گل
به سحر می خندد
و به آفتاب سلام می دهد.
حرف های طلایی:
غیر مممکن تنها برای کسانی وجود دارد که ناتوانند.
ژول ورن
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۴/۱۲ ساعت توسط محبوب
|
... !!!
*قصيده برای انسان ماه بهمن
تو نميداني غريو ِ يک عظمت
وقتي که در شکنجهي يک شکست نمينالد
چه کوهيست!
تو نميداني نگاه ِ بيمژهي محکوم ِ يک اطمينان
وقتي که در چشم ِ حاکم ِ يک هراس خيره ميشود
چه دريایِیست!
تو نميداني مُردن
وقتي که انسان مرگ را شکست داده است
چه زندگيست!
تو نميداني زندگي چيست، فتح چيست
تو نميداني اراني کيست
و نميداني هنگامي که
گور ِ او را از پوست ِ خاک و استخوان ِ آجُر انباشتي
و لبانات به لبخند ِ آرامش شکفت
و گلويات به انفجار ِ خندهيی ترکيد،
و هنگامي که پنداشتي گوشت ِ زندگیِ او را
از استخوانهاي پيکرش جدا کردهاي
چگونه او طبل ِ سُرخ ِ زندگياش را به نوا درآورد
و حماسهي طوفانیِ شعرش را آغاز کرد
با قافيهي خون
با کلمهي انسان
□
و شعر ِ زندگیِ او، با قافيهي خوناش
و زندگیِ شعر ِ من
با خون ِ قافيهاش.
□
و هنگامي که زندگیِ آنان را بازگرفتند
حماسهي شعر ِشان طوفانيتر آغاز شد
در قافيهي خون.
" shamlou "
حرف هاي طلايي :
امید در زندگانی بشر آنقدر اهمیت دارد که بال برای پرندگان.ویکتور هوگو
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۴/۰۱ ساعت توسط محبوب
|
زندگی ...
نقاشی کنار ساحل دریا ایستاد تا نقاشی کند.
هر چه کرد تا مرز میان آسمانِ آبی و دریای آبی را مشخص کند نشد و چون نمی خواست نظم طبیعت را بهم بریزد, خود را با رنگ آبی رنگ کرد تا جزئی از طبیعت شود.
و تابلویی کشید با رنگ آبی و تفکیکِ سایه روشن های آبی از آسمان و دریا و یک مرد که همه آبی بود...
پ.ن :
زندگی به نظر من یه هنر ِ
که هر کسی استعدادِ بروزش رو نداره
زندگی هنر صداقت و دوستی و محبت و عشق ِ...
زندگی جریانِ بی بازگشتِ لحظه های طلایی ِ عمر ِ
زندگی سخت و سادست,
سختِ چون خیلی پیچیدست
و سادست چون توی وجودِ ماست.
زندگی یه دفتر پر از قصه است,
پر از قصه های پر رمز و راز که,
همه ی قصه هاشو نمیشه خوند و همه ی رازاشو نمیشه گفت !!!
زندگی, بودن و بودنست و باید و بايد زیست ...
حرف های طلایی :
زندگی را هر طور نگاه کنی زیباست.
(گوته)
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۳/۲۰ ساعت توسط محبوب
|
am 8:15
My self
گریستن,
اولین قطره های اشک
که لحظه ی پیوند من با زندگی شدند
غم جدایی از دنیای بی دردی,
دنیای بدون هوس و دل تنگی
و آن نفس های اول...
چقدر لحظه ی آمدنم غریب بودم
من از چه می گریستم؟!
از دل تنگی های امروز
یا از خاطراتِ مبهم دیروز!
یا اینکه این چنین, ناگهان
نوبت من بود؟؟؟
که لحظه های انسان بودنم را زندگی کنم...
و باور نفس,
من می ترسیدم ...
از چه؟!
از همه ی ناشناخته های این دنیای عجیب
از حل معماهای روزگار
از همه چیز...
از همه کس...
به من گفتند که, تو ما را با دو بال بر زمین نشاندی
و اکنون آن بال های سپید
بر شانه هایم نیست
که بتوانم باز راه آسمان تو پیش گیرم
می دانم, انقدر زمینی شده ام
که دیگر آسمان جای من نیست ...
و امروزتاريخ رفته ي همان روزیست
که بر خاک رها شدم
و تنها گریستم ...
********************************
اینم کادوی من به خودم
ت و ل د ت م ب ا رک
حرف هاي طلايي :
امسال تولدم رو جشن نمی گیرم
چون خيلي دل تنگم
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۳/۱۳ ساعت توسط محبوب
|
مهر ...
*مهر ...
تو همه تکرار تبسم
به همه, خموشی ام صبور می مانی
و مرا هر صبح
به دیدار مهربانیت
کنار پنجره, با عشق
مهمان می کنی!
واژه در توصیف عشق ِ تو
به این قوم فقیر می شود ...
و در آن هنگام
که دستم را بر لطافتِ محبتت کشیدن,
و از گرمای زندگیت سوختن,
به این می اندیشم
که چقدر زیبایی ...
***********
حرف های طلایی :
بعضی ها فقط هنگام عطسه کردن متوجه ی آفتاب می شوند!!!
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۳/۰۷ ساعت توسط محبوب
|
دیگر صبری نیست ...
سلام زیباترین ماه زندگیم
خرداد همیشه ماندنی ...
@@@@@@@@@@@@
*دیگر
صبری نیست ...از مشتی خاک, افریدی ام
قلبی که
زندگی کنماحساسی که
دوست بدارمعشقی
که بسوزمبا من بودی تا باشم ...
اکنون,
در هوای
دلتنگی هاتنها رهایم می کنی ...
که
غصه ها مرا ببرندتا آن سوی زندگی ...
تا آنجا,
که ذره ذره ی حیاتم
گسیخته شودو امروز
دوست داشتن هاتنها بهانه ی زندگیم شده اند
قدری به من بیاندیش,
این درد ها
تا استخوانم مرا می درد!
و صبرم هر ثانیه
کم رنگ تر می شودمن می توانم ...
با این زانوان نشسته بر
خاک باز هم برخیزم ؟خودت ببین ...
زندگی
در من میمیرد !!!مگذار ...
این تو
این من
دیگر
صبری نیست ...جمله ی
زندگی گره ای نیست که در جستجوی گشودن ان باشیم. زندگی, واقعیت است که باید ان را
تجربه کنیم.
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۳/۰۱ ساعت توسط محبوب
|
دلم را ...
*دلم را نمي خواهم ...
دلم را بر می دارم و بر بالاترین نقطه ی دنیای شما می اویزم,
تا که جماعتش به تماشا, به ایستند
و حسرت یک انتظار سخت را از دریچه هایش بنگرند
شاید این گونه
دیگر جایش درون سینه تنگ نباشد
و این درد ناتمام, این گونه از من جدا شود
از من بگذرید
خسته ام!!!
دیگر دلم را نمی خواهم ...
***
به حقیقت سوگند
پرم از تنهایی
عشق, را با من غم زده, کاری نیست !
من پر از تردیدم
باز هم می شکند احساسم
باز هم فاصله ها
طپش عشق مرا میگیرند,
دل مجروح و خراشیده ی من
در دستم ...
باز هم می خندم.
ای عشق !
ای هم نفس تنهایی !
ای که در باور تو جای ندارم
باز هم با دل تنها ی خودم
از تو سخن می گویم ...
حرف های طلايي :
زندگی, تولد فرایند های دوباره و دایمی است. تراژدی بزرگ زندگی اکثرما این است که, قبل از این که کاملا" متولد شویم, میمیریم.
(اشلی مونتاگو)
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۲/۲۸ ساعت توسط محبوب
|
شراب و یخ
* شراب و یخ ...
شعر نمیگم,
قصه ی تنهایی مینویسم, من هیچ غزل عاشقانه ای نگفتم, اصلا" شاعری نمیدونم. همه ی حرفام هذیان و بس!
جای دلتنگی ها روی قلبم متورم شده, هیچ مرهمی نیست ...
واسه همینه که تو این تب سرد, دارم توهم این کابوس ها رو مینویسم.
شراب عاشقانه ها, لحظه هامو پر میکنه و این ثانیه ها, مدهوش و بی خبر از دنیای بیرون میگذره ...
تلاش میکنم شاید راهی به تو باشه ... اما, چه تلاش بیهوده ای... وقتی دیگه نگاهت رو گرفتی!
قلبم یخ زده, مدت هاست که ... دلتنگی پایانی نداره, همیشه هست, مثه نفسهام, همیشه همراهمه, ولی به خودم امید میدم که میگذره ... اره میگذره!
چه ظاهر مستی و چه قلب سردی, با دل مهربون ... چه کنم؟
خودمو با خنده هام و شیطنتام گول میزنم, به این دل خوشم, که حتما" خدا منو دوست داره ...
قطره قطره عشق و مستی
با یه قلب یخ زده,
همدم این لحظه های سادگی
می گریزم از همیشه ...
با یه دنیا خستگی
بی تو تنها
با تو تنها
مرده در من,
خاطرات زندگی
جمله ی طلایی :
می دانم بیشتر از هر کسی خودم می توانم به خودم کمک کنم.
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۲/۲۰ ساعت توسط محبوب
|
*عشق خاموش
تو از افسانه ی معشوقه ی غمگین چه می دانی؟
چه می دانی که دنیا با دل خاموش تنهایش چه ها کرده؟
غم تلخ درونش را صدای خنده هایش سخت پوشانده ...
تو می دانی که عاشق باشی و هرگز نگویی عاشقش هستی,
چه سنگین و غم انگیز است؟
تو از رنج وجود فاصله بین دو عاشق هم خبر داری؟
که عاشق باشی و هرگز نداند عاشقش هستی!
صدای عاشقی, افسوس در زندان دل, میمیرد وهرگز, به اهی بر نمی خیزد
سکوتی سرد و سنگین,
در هوای زندگی ارام می گیرد
نفس ها هم درون سینه محبوس است,
تا ان دم که فریادی ز عاشق بر نمی خیزد.
عجب مرگ غم انگیزیست, مرگ این عاشق ,
كه احساس درونش را به دلدارش نمی گوید و ان را هم چنان با خود به گور سرد و خاموشش برد
چون راز پنهانی!
چه می دانی؟ نمی دانی که عشقی این چنین از درد لبریز است ...
جمله ی طلایی :
موفقم زیرا, رویش هر جوانه ی سبز به من می گوید هنوز فرصت هست
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۲/۱۴ ساعت توسط محبوب
|
مناجات عشق ...
بهار نارنج
سبز سبز
دستانش رو به اسمان
عشق را مناجات می برد
ریشه ها در خاک
عمری ایستاده استوار
بهار تا خزان
خزان تا بهار
عشق را مناجات می برد
امروز دیدمش,
در دستان سبز دعا گویش
ستاره ها می درخشیدند
سرا پا عطر بهشت می داد
صدای خنده هاشان
زندگی می افرید,
شکوفه های نارنج را می گویم,
پاداش مناجات درختند
هدیه های بهشت
عطر بهشت می دهند
به تولد شکوفه های سفید
اسمان هم
باران هدیه می کرد
شهر پر از درختان نارنج
و درختان
سراپا ستاره اند
فضای شهر از بهار نارنج مدهوش می شود
گویی
همه عشق را مناجات می برند ...
خدا عشق است !
اگر قلبت از ایمان سرشار باشد
واراده ات قوی
اگر قدرتمندترین و ثروتمندترین باشی
اما عشق نداشته باشی به هیچ نمی ارزی.
زیرا عشق ,
بخشنده است.
منبع صبر است.
خودخواه نیست و غرور ندارد.
شک وتردید نمی کند.
امید دارد و ذره ای جا نمی زند.
با همه صادق است و دروغ بلد نیست.
عشق تنها چیزی است که در باور همه جای می گیرد.
جلوی گناهان بسیاری را سد می کند.
عشق ...
وخدا سراسر عشق است.
خدا را بالاتر از همه چیز دوست داشتن, یعنی نهایت عاشقی.
چه احساس قشنگی است
وقتی که نهایت عشق را مناجات می کنی ...
جمله ی طلایی :
موفقم زیرا, رویاهایم پر از واقعیت هایی است که به من شوق می بخشد.
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۲/۱۰ ساعت توسط محبوب
|
ا غاز ...
به نام خداوند عشق و احساس
خدایا !
اگر دانی که وجودم مملو از عشق است پس یاریم کن که این احساس زیبا در من نمیرد.
خدایا !
کمکم کن که بی دریغ ببخشم اکنون که چیزی جز عشق در من نمانده است . . .
خدایا !
تو سراسر عشقی و من با همه ی عاشقیم ذره ای از این همه عشق پس چطور
دوست داشتن را یاد نگیرم
شوق پرواز ...
ایستادن به انتظار
تا انتها
رسیدن به تو ...
پرواز تا اوج
تا تو ...
هرگز بال هایم را نبند
من
اهل پریدن نیستم !
لحظه های تنهاییم
تا مهربانيت
خیالم را پرواز می دهم
تنها
به رهاییم فکر کن
دستانم را بگیر
تا
از این غربت
به تو
پریدن
دیگر خیال نباشد ...
جمله ی طلایی :
موفقم زیرا, الفبای زندگی را در مدرسه ی عشق اموخته ام.
+ نوشته شده در ۱۳۸۵/۰۲/۰۷ ساعت توسط محبوب
|